Topologie…
Topologia podwójnego pierścienia
Topologia podwójnego pierścienia to tak naprawdę rozszerzenie i usprawnienie opisanej wcześniej topologii jednego pierścienia. W tym przypadku, wszystkie komputery w sieci, łączy nie jeden a dwa przewody, tworzące właśnie dwa pierścienie (przewodem może być np. kabel koncentryczny lub światłowód). Co daje taki podwójny pierścień? Zdecydowanie zmniejsza ryzyko wyłączenia całej sieci w przypadku awarii jednej z jej części. Drugi pierścień stanowi po prostu rolę kabla zapasowego, w razie awarii. Istnieje również możliwość takiego skonfigurowania obu pierścieni, aby tworzyły one jeden większy pierścień. Jest to możliwe dzięki funkcjom tolerancji na uszkodzenia i odtwarzania. W przypadku topologii pierścieniowych duży problem stanowi niestety podłączenie kolejnego urządzenia do sieci. Bardzo trudno również zlokalizować miejsce powstałej usterki. Również sam proces rekonfiguracji stanowi nie lada wyzwanie i jest bardzo pracochłonny. Sieć ta pozwala jednak na uzyskiwanie dobrych szybkości transferowych.
Topologia siatki
Topologia siatki bardzo przypomina pajęczynę. W tym rodzaju sieci każdy z podłączonych komputerów posiada bezpośrednie połączenie z wszystkimi pozostałymi komputerami. Nie ma wymiany danych pomiędzy poszczególnymi komputerami w sieci tylko następuje połączenie bezpośrednie. Topologię tę używa się wtedy, gdy komunikacja jest zapewniona bez żadnych przerwań. Na dość podobnej zasadzie jest zbudowana cała sieć internetowa. Istnieje tam bardzo ogromna liczba ścieżek, które teoretycznie prowadzą do każdego miejsca w sieci. Są to oczywiście śnieżki teoretyczne, ponieważ bezpośrednie połączenie do wszystkich nie istnieje. Taka sieć posiada kilka bardzo ważnych zalet. Jest ona zdecydowanie szybka. Rozsyłane pakiety nie błądzą po sieci w poszukiwaniu odbiorcy tylko są od razu bezpośrednio do niego kierowane. Nie ma również możliwości wystąpienia kolizji sieciowych. Dodatkowo sieć taka jest niezawodna, gdyż awaria jednego z komputerów nie powoduje kompletnie żadnych szkód dla prawidłowego działania reszty sieci. Zdecydowaną wadą takie topologii jest bardzo skomplikowana budowa i zdecydowanie wysoki koszt.
Topologia gwiazdy rozszerzonej
Topologia rozbudowanej gwiazdy pozwala na ulepszenie sieci oparte na topologii gwiazdy. Można powiedzieć, że jest to połączenie kilku gwiazd ze sobą, choć oczywiście nie do końca. Cała sieć rozpoczyna się od jednego głównego serwera. Serwer ten dzieli się na kilka kolejnych serwerów połączonych z serwerem centralnym za pomocą kabli koncentrycznych. Każdy taki nowo powstały serwer stanowi centrum swojej własnej gwiazdy. Oznacza to, że są do niego podłączone bezpośrednio pewne terminale (komputery) i to on zarządza rozsyłaniem pakietów w swojej sieci. W ten sposób kilka topologii gwiazdy zostaje połączonych w jedną dużą, którą steruje główny serwer centralny. Topologia ta jest z powodzeniem stosowana przez duże sieci osiedlowe. Często topologia zwykłej gwiazdy nie ma możliwości objęcia swoim obszarem działania wszystkich urządzeń. Wtedy właśnie z pomocą przychodzi topologia gwiazdy rozszerzonej. Topologia taka dodatkowo zdecydowanie zmniejsza ilość kabli jakie trzeba użyć, niestety koszt jej budowy jest dość wysoki.
W topologii pierścienia komputery faktycznie połączone są w swego rodzaju pierścień, okrąg. Połączenie to odbywa się za pomocą jednego kabla (np. kabel koncentryczny lub światłowód), który nie ma swojego końca, tworzy zamknięty obieg. Sygnał wysłany w takiej pętli wędruje z jednego komputera na drugi. Dzięki temu, sygnał wychodzący z każdego kolejnego komputera ulega wzmocnieniu. W ten sposób sieć ta gwarantuje praktycznie nieograniczony zasięg swojego działania. Cała transmisja danych w takiej sieci nazywana jest “przekazywaniem żetonu dostępu”. Komputer źródłowy, wysyła do innego komputera w sieci żeton będący pewną sekwencją bitów, która stanowi informację kontrolną. Żeton ten jest przekazywany z komputera na komputer w sieci. W momencie, gdy w końcu trafi on do komputera docelowego (odbiorcy) ten wysyła żeton do komputera źródłowego (adresata) z informacją o odebraniu danych. Sieć taka cechuje się dość dużymi osiągami w prędkościach oraz nie wymaga ogromnych ilości przewodów. Niestety jednak awaria jednego komputera z takiej sieci przerywa jej ciągłość co prowadzi do jej całkowitego przerwania pracy.
Topologia magistrali to komputery sieci podłączone do jednej magistrali. Zazwyczaj magistralę tę stanowi kabel koncentryczny. Topologia magistrali jest również nazywana topologią szynową. Obecnie, ten typ topologii, zaczyna wychodzić z użycia. W tego typu topologii używane mogą być 3 różne kable koncentryczne. Od ich rodzaju zależy maksymalna długość segmentu sieci, i tak: kabel 10Base-2 to maksymalny zasięg 185m, kabel 10Base-5 to już 500m, a kabel 10Broad-36 umożliwia maksymalną długość 1800m. Sieci tego typu są bardzo niebezpieczne. Dane wysyłane przez jeden z podłączonych do niej komputerów, pomimo że adresowane do jednego konkretnego, odbierane są przez wszystkie komputery podłączone do sieci. Powoduje to dość niskie bezpieczeństwo z uwagi na możliwość łatwego przechwycenia danych. Maksymalna przepustowość takiej sieci nie przekroczy 10 Mb/s. Zdecydowaną zaletą tego typu topologii są bardzo niskie koszty montażu, łatwość w tworzeniu takiej sieci, oraz niewielka ilość zużywanego przewodu. W przypadku wad, oprócz wspomnianego już niskiego bezpieczeństwa, należy dodać trudność w znajdowaniu usterek, tylko jedna transmisja danych w danym momencie oraz bardzo niska skalowalność.
Topologia hierarchiczna powstała na bazie topologii gwiazdy, dlatego często jest nazywana topologią rozproszonej gwiazdy lub topologią drzewa. Jej zasado polega na dublowaniu poszczególnych magistral. Pierwsza, początkowa magistrala jest rozdzielana na dwie lub więcej części za pomocą kabli koncentrycznych. Powstają w ten sposób kolejne magistrale, które znów można odpowiednio dzielić. Daje to ogromne możliwości rozbudowy sieci. Dzieląc podstawową magistralę na 3 i później te 3 nowe znów na 3 każdy otrzymamy łącznie aż 16 magistral. Tworzy się w ten sposób swoiste drzewo. Na końcu tego drzewa znajdują się zawsze pojedyncze terminale (urządzenia) podłączane do magistral. Taki typ topologii posiada niestety jedną, bardzo ważną wadę. Jeśli awarii ulegnie główna magistrala, czyli tak od której całe drzewko połączeń się zaczyna, to w efekcie następuje całkowite wyłączenie sieci. Niewątpliwą zaletą natomiast jest duża łatwość w rozbudowie takiej sieci oraz szybkie odnajdywanie wszelkich usterek w niej powstających.
W wypadku topologii gwiazdy, komputery nie są już bezpośrednio połączone ze sobą. Od każdego z komputerów (urządzeń) wychodzi kabel sieciowy. Kable sieciowe wszystkich urządzeń w sieci krzyżują się w jednym miejscu. Tym miejsce jest tzw. serwer. Serwer ma za zadanie kontrolować pracę całej sieci oraz przechowywać większość zasobów. Serwer wyposażony jest w hub, który rozdziela sieć na poszczególne urządzenia. Te poszczególne urządzenia sieci są natomiast nazywane terminalami. Serwer zazwyczaj posiada dość dużą moc i zdolność obliczeniową, natomiast moc poszczególnych terminali nie ma w tym wypadku szczególnego znaczenia dla odpowiedniej wydajności całej sieci. W sieci tej, sygnały nie wędrują z komputera do komputera aby w końcu dostać się do komputera adresata. Tutaj dane wysyłane są bezpośrednio na serwer, który wysyła je dalej, ale bezpośrednio do odbiorcy. Dzięki temu sieć ma dość dużą przepustowość i osiąga wysokie transfery. Nie ma tu również problemu z awariami poszczególnych terminami. Awaria jednego komputera nie zakłóca pracy sieci. Podstawową wadą tego typu sieci jest dość duża ilość przewodów potrzebna do podłączenia wszystkich terminali.