Topologie…

Topologia podwójnego pierścienia

Topologia podwójnego pierścienia to tak naprawdę rozszerzenie i usprawnienie opisanej wcześniej topologii jednego pierścienia. W tym przypadku, wszystkie komputery w sieci, łączy nie jeden a dwa przewody, tworzące właśnie dwa pierścienie (przewodem może być np. kabel koncentryczny lub światłowód). Co daje taki podwójny pierścień? Zdecydowanie zmniejsza ryzyko wyłączenia całej sieci w przypadku awarii jednej z jej części. Drugi pierścień stanowi po prostu rolę kabla zapasowego, w razie awarii. Istnieje również możliwość takiego skonfigurowania obu pierścieni, aby tworzyły one jeden większy pierścień. Jest to możliwe dzięki funkcjom tolerancji na uszkodzenia i odtwarzania. W przypadku topologii pierścieniowych duży problem stanowi niestety podłączenie kolejnego urządzenia do sieci. Bardzo trudno również zlokalizować miejsce powstałej usterki. Również sam proces rekonfiguracji stanowi nie lada wyzwanie i jest bardzo pracochłonny. Sieć ta pozwala jednak na uzyskiwanie dobrych szybkości transferowych.

Topologia siatki

Topologia siatki bardzo przypomina pajęczynę. W tym rodzaju sieci każdy z podłączonych komputerów posiada bezpośrednie połączenie z wszystkimi pozostałymi komputerami. Nie ma wymiany danych pomiędzy poszczególnymi komputerami w sieci tylko następuje połączenie bezpośrednie. Topologię tę używa się wtedy, gdy komunikacja jest zapewniona bez żadnych przerwań. Na dość podobnej zasadzie jest zbudowana cała sieć internetowa. Istnieje tam bardzo ogromna liczba ścieżek, które teoretycznie prowadzą do każdego miejsca w sieci. Są to oczywiście śnieżki teoretyczne, ponieważ bezpośrednie połączenie do wszystkich nie istnieje. Taka sieć posiada kilka bardzo ważnych zalet. Jest ona zdecydowanie szybka. Rozsyłane pakiety nie błądzą po sieci w poszukiwaniu odbiorcy tylko są od razu bezpośrednio do niego kierowane. Nie ma również możliwości wystąpienia kolizji sieciowych. Dodatkowo sieć taka jest niezawodna, gdyż awaria jednego z komputerów nie powoduje kompletnie żadnych szkód dla prawidłowego działania reszty sieci. Zdecydowaną wadą takie topologii jest bardzo skomplikowana budowa i zdecydowanie wysoki koszt.

Topologia gwiazdy rozszerzonej

Topologia rozbudowanej gwiazdy pozwala na ulepszenie sieci oparte na topologii gwiazdy. Można powiedzieć, że jest to połączenie kilku gwiazd ze sobą, choć oczywiście nie do końca. Cała sieć rozpoczyna się od jednego głównego serwera. Serwer ten dzieli się na kilka kolejnych serwerów połączonych z serwerem centralnym za pomocą kabli koncentrycznych. Każdy taki nowo powstały serwer stanowi centrum swojej własnej gwiazdy. Oznacza to, że są do niego podłączone bezpośrednio pewne terminale (komputery) i to on zarządza rozsyłaniem pakietów w swojej sieci. W ten sposób kilka topologii gwiazdy zostaje połączonych w jedną dużą, którą steruje główny serwer centralny. Topologia ta jest z powodzeniem stosowana przez duże sieci osiedlowe. Często topologia zwykłej gwiazdy nie ma możliwości objęcia swoim obszarem działania wszystkich urządzeń. Wtedy właśnie z pomocą przychodzi topologia gwiazdy rozszerzonej. Topologia taka dodatkowo zdecydowanie zmniejsza ilość kabli jakie trzeba użyć, niestety koszt jej budowy jest dość wysoki.